Pierwszym protoplastą konia był Eohippus, który w ogóle nie przypominał tego zwierzęcia.
Żył około 50 mln lat temu, na terenach Ameryki Południowej, Europy i Azji. Był wielkości lisa, o wygiętym grzbiecie. Zamiast kopyt miał na przedich łapach cztery, a na tylnych trzy palce. Zamieszkiwał lasy, żywił się miękkim listowiem i ziołami, a w gęstym poszyciu miał dobre schronienie przed drapieżnikami.
Z biegiem lat klimat stawał się coraz cieplejszy przez co lasy zaczęły wysychać, przekształcając się
w porosnięte trawą stepy. Eohippus musiał sie przystosować głównie do twardej, stepowej trawy, przez co uległy przekształceniu szczęki tych zwierząt. Powstał Merychippus, który żył około 20 mln lat temu i miał już 90cm.
Zwierzęta te nie miały możliwości chowania sie przed wrogiem, więc musiały nauczyć się uciekać przed wrogami.
Palce u kończyn zaczęły zanikać, aż pozostał tylko jeden, środkowy, otoczony grubą warstwą rogową (kopytem).
Zwierzę stawało się coraz większe. W ten sposób powstał Pliohippus, który żył około 5 mln lat temu, i mierzył 115 cm.
Na pierwszego, bezpośredniego przodka dzisiejszego konia natrafił w 1878 roku
rosyjski badacz i podróżnik Mikołaj Przewalski, a od jego nazwiska została nazwana ta
rasa
konia - koń Przewalskiego. Żył onw Azji i Europie, był
maści
ciemnobułanej. Przez jego grzbiet przechodziła ciemna pręga. Miał gęstą, szczeciniastą
grzywę i "umączony", jasny pysk. Jego wzrost dochodził do 140 cm, co oznacza, że był kucem.
Do dziś na wolności żyją jeszcze niewielkie stada tych koni na pustyniach Dżungarii i w Mongolii, oraz w niemal każdym ogrodziezoologicznym na świecie. Jest również realizowany program przywracania ich do życia na wolności, w naturalnych warunkach - robi się to na pustyni Gobi.